Οι Γαστρονομικοί Θησαυροί της Πρέβεζας

Για κάθε περιοχή, η ανάδειξη της ιστορίας της στον επισκέπτη είναι μια αναδρομή στο παρελθόν. Μέσα από τα διάφορα ευρήματα υπάρχει η δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς το βάρος κάθε περιοχής. Η Πρέβεζα φημίζεται ιδιαίτερα για την ιστορία και τον πολιτισμό της. Ιδιαίτερα όμως είναι ξακουστή για τα διάφορα προϊόντα της. Αποτελεί ακόμη έναν ευλογημένο τόπο της Ελλάδας πλούσιο σε αγαθά, αφού ο υγροβιότοπός της είναι από τους σημαντικότερους στην χώρα και πλούσιος σε πανίδα.

Αρχικά, το πρώτο προϊόν που γνωρίζει κανείς είναι το γνωστό αυγοτάραχο. Το αυγοτάραχο γίνεται από τα αυγά του θηλυκού ψαριού με την ονομασία κέφαλος ή αλλιώς μπάφα. Τα αυγά αλατίζονται και αποξηραίνονται, έτσι ώστε να δημιουργηθεί το αυγοτάραχο. Είναι μια πηγή βιταμινών Α,Β,C, ασβέστιο, σίδηρο, πρωτεΐνες και Ω3 λιπαρά. Ένα αυγοτάραχο με ιδιαίτερη γεύση που χρησιμεύει στο να δίνει έντονη γεύση στα πιάτα. Αποτελεί το ακριβότερο προϊόν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έπειτα θα σας συναρπάσουν οι γαρίδες με την τοπική ονομασία γάμπαρη, της οποίας η γεύση είναι μοναδική παγκόσμια. Συνήθως σερβίρονται σε σαγανάκι, μα μπορεί κανείς να τις βρει και ψητές αλλά και ως γαριδομακαρονάδα. Προχωρώνντας, υπάρχει η γνωστή σε εμάς ως σαρδέλα παπαλίνα. Η περίφημη αυτή σαρδέλα, έχει περίοπτη θέση. Μαγειρεύεται ψητή και κάθε Αύγουστο στην Πρέβεζα γιορτάζεται. Τρώγεται ολόκληρη μιας και είναι μικρή και αποτελεί σήμα κατατεθέν.

Ακολουθούν τα παραδοσιακά ζυμαρικά. Είναι φτιαγμένα από διάφορους συνεταιρισμούς. Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την μπαλτσάρα, μια παραδοσιακή πίτα φτιαγμένη από κρεμμυδόφυλλα, φέτα, άνηθο, αλεύρι, τραχανά και λάδι. Τυχερός είναι αυτός που θα καταφέρει να βρει μια παλιά νοικοκυρά να τον φιλέψει. Διαφορετικά μπορεί να προμηθευθεί και από τους τοπικούς φούρνους.

Στην συνέχεια είναι οι μενίδες. Είναι ένα ψάρι που αλιεύεται από τον Αμβρακικό κόλπο. Παραδοσιακό πιάτο με την ονομασία σαβόρο που φτιάχνεται με σκόρδο, ξύδι, μαύρη σταφίδα, λάδι, φύλλα δάφνης και δενδρολίβανο. Το συνοδεύουν συνήθως με άγρια χόρτα, ρίγανη, ντομάτα και ελιές. Και για το τέλος αναφορικά με το φαγητό αφήσαμε το κέφαλο πετάλι. Ένα ακόμη ψάρι, το οποίο τρώγεται ανοιγμένο στη μέση. Το αφήνουν να στεγνώσει στον ήλιο και το ψήνουν στα κάρβουνα.

Στην Πρέβεζα γενικότερα οι άνθρωποι στηρίζουν την διατροφή τους σε αγνές πρώτες ύλες, στηρίζοντας με αυτό τον τρόπο τους τοπικούς παραγωγούς. Χρησιμοποιούν υλικά όπως το ελαιόλαδο, τα όσπρια, τα άγρια χόρτα, τα λαχανικά, τα όσπρια, τα κρέατα και τα ψάρια. Είναι μια κουζίνα που δεν φημίζεται για τις περίεργες σάλτσες της, αλλά για τη λιτότητά της. Το λάδι της παράγεται από τους τεράστιους ελαιώνες της. Και μιας και το έδαφος είναι τόσο απλόχερα γόνιμο, χρησιμοποιείται και για παραγωγή άλλων προϊόντων. Θα βρει κανείς ντομάτες, πατάτες και διάφορα οπωροκηπευτικά, όπως και αρωματικά φυτά.

Εκλεκτή είναι και η παραγωγή κρασιού, ρετσίνας και Πρεβεζιάνικου ούζου, πολλά από τα οποία συνοδεύουν τα τοπικά πιάτα. Αυτός ο τόπος όμως παράγει και ένα ντόπιο αναψυκτικό, την λεγόμενη κρανάδα. Παράγεται από το χυμό της κρανιάς και το τσίπουρο. Είναι ένας χυμός που προσφέρει αέρα δροσιάς και διαθέτει αντιπυρετικές ιδιότητες. Και για να γλυκαθείτε στο τέλος, υπάρχουν η περίφημη γαλατόπιτα ή η λαδόπιτα, τα γλυκά του κουταλιού, με κορυφαίο το γλυκό καρπούζι. Και τα νοστιμότερα αμυγδαλωτά, τα οποία δίνονται συνήθως στους γάμους.